مکارم اخلاق (5)

« آخرین صفت رذیله ای که در وجود ما طغیان می کند چیست؟
آن چیزی که دانشمندان علم اخلاق بیان می کنند و ما هم در تاریخ موارد بسیار زیادی را مشاهده می کنیم صفت رذیله " قدرت طلبی "است. شاید لازم باشد این موضوع در سال سی ام حاکمیت در پرتو نام مقدس اسلام مورد توجه کلیه دست اندرکاران آن قرار گیرد و به عنوان بزرگترین آفت فراروی آنها و بعنوان زنگ خطر قلمداد شود. هر کس به اندازه سعه وجودی خود برتر طلب و قدرت طلب می تواند باشد. آفتهای قدرت طلبی در بخشهای مختلف از انتخابات در روستا ها تا کلان شهرها ، از هزینه های صدها میلیونی تا تهمتها و افتراء های غیر قابل توصیف که نمود آن رو به فزونی است و جلوه بیشتری پیدا کرده است ، کم کم سلامت و صداقت جای خود را به باند و گروه و فامیل و قبیله و غیره میدهد. واکاوی این موضوع از ضروریات جامعه است و غفلت از آن پایمالی و نابودی بسیاری از صداقت ها و پاکی هایی است که عده ای همه هستی خود را به پای آن نهادند. اگر امروز مسابقه ورود به قدرت تبدیل به مسابقه برای انجام تکلیف الهی و وصول به خدمت نشود آینده ای صعب فراروی است .
وقتی صفت قدرت طلبی در انسان احیاء می شود وجدان انسانی متلاشی شده و بر اساس آن انسان خطرناکترین مخلوق الهی می شود. در طول تاریخ جنگها و کشتارهای میلیونی بدلیل طغیان این صفت رذیله شکل گرفته و پادشاهانی فرزندان خود را به قتل رساندند تا رقیبی برای استمرار سلطه خود نداشته باشند. مدعیان دروغین دینی تحت نام مقدس رسولان الهی در جوامع انسانی قد علم کردند تا افرادی را تحت سیطره بینش خود قرار دهند ، دیندارانی فریب شیطان نفس خود را خوردند و همه هستی خود را به پای ارتقاء مقام دنیایی خودگذاشتند تا به توسعه دنیایی بیشتری نائل شوند. اگر از من سئوال شود انحراف در اسلام از چه زمانی پدیدار شد می گویم از زمانی که عده ای برای عقب نماندن در برخورداری از قدرت سیاسی سقیفه بنی ساعده را ایجاد کردند. سقیفه نقطه اصلی انحراف بخش عمده ای از مسلمانان بود و در سایه آن حق و باطل مخلوط شد و افراد نتوانستند به راحتی حق را بشناسند و رهرو آن باشند. بزرگترین آسیبی که مسلمانان در اندلس دیدند دنیاطلبی زمامداران اسلامی و صرفا" حاکمیت خود را در قالب رسیدن به قدرت ، نه تکلیف الهی ، نه خدمت به اسلام و مسلمین ، نه صرفا" برای رضای خداوند ، بلکه رسیدن به جایگاهی بالاتر در دنیا بود و اینجا نقطه آسیب بزرگ مسلمانان قلمداد می شود. امروز اگر در قلمرو اسلامی به قدرت از ناحیه هر فرد و دسته گروه بعنوان ابزار ارتقاء دنیایی نگاه شود خطر بسیار بزرگی در کمین است که جلوگیری از این خطر باید در راس امور سامان دهندگان حاکمیت اسلامی باشد. »
از یادداشت های روزانه، دهه فجر، فوریه ۲۰۰۹